''vzw De Spiegel'' werkt onder die naam vanaf 1 januari 2004. Voorheen was het een onderdeel van de tweetalige vzw Behandelingscentra Solbosch, met dezelfde werking.

Historiek
In 1979 nam een arts verbonden aan de '''Cliniques du Solbosch'' in Elsene het initiatief voor een residentieel behandelingsprogramma voor drugsgebruikers.

 Hij vond daarvoor gehoor bij Jean Hallet, algemeen secretaris van de landsbond van christelijke mutualiteiten. Psychiater Raymond Van Ex van de LCM werd de drijvende kracht achter dit idee.
 
 Om de nodige erkenningen te krijgen werd een brede organisatie opgericht. Naast de Landsbond van Christelijke Mutualiteiten en de Brusselse Sint-Michielsbond stapten ook het Nationaal Verbond van Socialistische Mutualiteiten mee in dit tweetalig project. De eerste voorzitter van de pluralistische vzw werd Liban Dejonghe van de NVSM.

Voor de werkingsmiddelen bekwam men een conventie voor psychosociale revalidatie bij het RIZIV. Dit was de eerste maal dat het Riziv voor deze doelgroep een overeenkomst sloot. Alle gespecialiseerde centra voor de behandeling van drugsverslaafden hebben nu zo een conventie ( De Kiem, De Sleutel, Adic, Kompas, Katarsis en de 5 MSOC's).
 
 De vroegere Solbosch Kliniek aan de Adolf Buyllaan in Elsene werd opnieuw ingericht om twee afdelingen te huisvesten: een Franstalige en een Nederlandstalige.
 
 Met de hulp van een interuniversitair wetenschappelijk comité (mmv. de professoren Alexander, Bloch, Pelck, Casselman) besloot men te kiezen voor het model van de therapeutische gemeenschap dat in Europa gekend was van vestigingen in Londen, De Haag en Lausanne, maar ook van De Kiem en De Sleutel.
 
 In de loop van 1980 werden de eerste medewerkers in dienst genomen om het project vorm te geven, het gebouw in te richten, het team uit te bouwen, en om zelf ook een stage te lopen in een bestaand programma.  Aan Franstalige kant was dat Etienne Favreaux en Agnes Cerfontein, en aan Nederlandstalige kant Paul Van Deun en Corrie Rijsbosch.
 
 De gemeenschappelijke stageplaats was het centrum Le Levant in Zwitserland. Dit was in de jaren '70 gestart met de hulp van een Nederlander Henri Boulogne vroegere medewerker van de Emiliehoeve.
 
 Op 6 oktober 1980 opende SOLBOSCH zijn deuren, de eerste bewoners werden opgenomen. De twee afdelingen, een Franstalige (18pl.) en een Nederlandstalige (13pl.) werkten inhoudelijk onafhankelijk van elkaar met één gemeenschappelijke administratie.
 
 De Franstalige afdeling bestaat nu verder onder de naam CATS (centre d'accueil et de traitement du solbosch)
 en de Nederlandstalige afdeling nam al heel vlug 'DE SPIEGEL' als naam aan.
 
 De Spiegel ontwikkelde zich tot een hiërarchisch gestructuereerde drugvrije therapeutische gemeenschap, naar internationaal model. Het woord ''drugvrij'' spreekt voor zich: geen drugsgebruik meer, geen vervangmedicatie, behandeling gericht op abstinentie. Het belangrijkste therapiemiddel was het samenleven in groep met mensen in dezelfde situatie: iedereen heeft een verslavingsgeschiedenis achter de rug en helpt elkaar om een alternatief uit te bouwen. Het samenleven in groep is tegelijk confronterend, leerrijk en steunend. De term hiërarchisch slaat op organisatie van de leefgemeenschap: wie er langer is, en het drugsgebruik langer achter zich heeft, krijgt de grootste verantwoordelijkheden.
 
 In 1986 namen we het initiatief om een crisiscentrum op te richten. De aanleiding waren de vele vragen voor snelle opname en fysieke ontwenning van mensen die nog niet gemotiveerd waren om langer in therapie te gaan. We deden dit voorstel aan de bestendige deputatie van de provincie Antwerpen die bereid was in dit initiatief te stappen samen met het OCMW. Adic werd het nieuwe centrum genoemd: Antwerps Drug InterventieCentrum. Het had twee afdelingen: een crisisprogramma en een kortdurend therapeutisch programma dat niet groepsgericht, zoals een tg, maar meer individueel werkte op systeemtehoretische basis. Corrie Rijsbosch nam de leiding van Adic en Johanna Martens werd de nieuwe adjunct directeur in De Spiegel terwijl Paul Van Deun beide centra coördineerde tot 1990.
 
 Begin de jaren negentig kwam de drugsproblematiek in een stroomversnelling, met de komst van xtc, het veralgemenen van substitutiebehandelingen enz. We smeedden plannen om onze kleine therapeutische gemeenschap in Brussel uit te breiden met een crisisprogramma in huis en een ambulante poot om een meer gedifferentieerd aanbod te doen. Niet elke drugsverslaafde was gebaat, of koos voor een behandeling in de TG.
 
Pas in 1997 kende het RIZIV ons die uitbreiding toe. Dit had echter ingrijpende gevolgen. De huisvesting aan de Adolf Buyllaan in Elsene was daarvoor te klein. Brussel was ook niet de plaats waar er veel Nederlandstalige drugsverslaafden waren of wilden behandeld worden.
 
 Met de hulp van de provincie Vlaams-Brabant emigreerden we met ons nieuwe ambulante programma naar Asse, en met de therapeutische gemeenschap en het crisisiprogramma naar Lovenjoel. We hielden nog een klein ambulant programma in Brussel, aan de Arduinkaai, tot 2001, waarna we alle ambulante medewerkers samenvoegden in Asse.
 
 De Spiegel is aldus uitgegroeid tot een organisatie met 45 medewerkers verdeeld over drie afdelingen: één ambulante en twee residentiële. Voor de ambulate werking tekent Vic Everaert, voor het crisisprogramma staat Gunter De Kinder in en voor de Tg is het Johan Buttiens die de leiding heeft. Paul Van Deun is algemeen directeur.
 
 Het laatste historisch feit, voor onze jonge organisatie, is de verzelfstandiging. In 2004 werd de oorspronkelijke, tweetalige vzw opgeheven (behandelingscentra solbosch-centre d''acceuil du solbosch) en werden er twee nieuw opgericht: vzw De Spiegel en vzw Cats.
 
 Gilbert Aerts van de NVSM werd de eerste voorzitter, nu opgevolgd door  Bart Massart van de LCM. Mevrouw Corry Maes, eveneens van de NVSM. is  afgevaardigd bestuurder.